Vorige week vrijdag heb ik een poging gewaagd om een retourtje Apeldoorn te fietsen. Dat is toen behoorlijk mislukt. In eerste instantie door lekke banden (gevoelsmatig niet fijn) maar in tweede instantie ook door m'n conditie. Ik heb toen bij Heerde naar huis gereden.
Vandaag heb ik een nieuwe poging gewaagd. Vandaag ben ik via de Stationsweg in Wezep de bult omhoog gereden en pas in Heerde langs het kanaal gaan rijden.
Hoewel ik de wind schuin op kop had, kon ik toch gewoon 30 km/h aanhouden. De rit verliep vandaag dan ook een stuk vlotter.
Teruggaande ging helemaal lekker. Pas de laatste kilometers zakte m'n snelheid naar 30 km/h, wat dus betekent dat ik de kilometers daarvoor een stuk vlotter gereden heb.
Bij Hattem heb ik bijna een 'type jachthond' overreden. Op een redelijk breed stuk asfalt fietste een man mij tegemoet met schuin achter zich een hond. Het was al schemerig. Man kon ik goed zien, hond was wat moeilijker te volgen. Maar het beest maakt het voor mij gemakkelijk. Het dier was niet aangelijnd en liep gewoon ergens aan de andere kant van de weg te zwalken dan waar baas fietste. Hij leek recht in m'n koplamp te willen rijden. Ik heb er een krachtterm uitgegooid toen ik vol in de ankers moest om het dier niet te rammen.
Bij Zwolle was het twee keer raak met automobilisten die hun ogen niet goed de kost geven. Eerst een streekbus die van een rotonde wilde rijden. Hij stopte voor de fietser voor mij maar trok op voor mij. Ik heb de claxon gebruikt, wat hij hoorde gezien zijn kortstondige remactie maar vervolgens reed hij toch maar door.
En ook altijd leuk is de afrit van de snelweg vanuit Meppel bij Zwolle Centrum. Auto's vinden de haaietanden daar niet interessant en plempen hun auto gewoon dwars op het fietspad om te wachten achter hun voorganger. Vandaag betrof het een dametje in een oud Altootje. Of ze nou een minderwaardigheidscomplexje had en dacht dat haar auto kleiner was dan de ruimte die over was of juist een te groot ego en meende dat de haaietanden niet op haar van toepassing waren of dat ze gewoon een onnozel gansje was die niet weet dat ze een kruising niet mag blokkeren, ik weet het niet. Wel weet ik dat ik een forse tijd op het obstakel heb moeten wachten.
Maar verder heb ik vandaag een lekker ritje gemaakt in het waardeloze regenweer. Maar als je met een velomobiel rijdt, is het weer van vandaag helemaal niet zo waardeloos. Ik vond het heerlijk rijden. De temperatuur was zodanig hoog dat ik alleen nog m'n korte mouwen loopshirt aan had (en tja, onderlichaam natuurlijk ook gekleed). Wel had ik het dekje op m'n fiets liggen. Maar de aandrijving deed het ook aangenaam. Kortom: goed velomobielweer.
vrijdag 14 januari 2011
maandag 10 januari 2011
Soms zit het mee, soms zit het tegen: Lekken 21 t/m 25
Na afgelopen weekend was ik het plakken wel even zat. Maar helaas is dat voor lekken geen belemmering om alsnog te ontstaan.
Ik had het in de planning om, na afgelopen weekend veel geplakt te hebben, naar de fietsenmaker te gaan voor nieuwe plakkers, nieuwe solutie, nieuwe binnenbanden, nieuwe Elite Racer Sealant en eventueel nieuwe buitenbanden. Toen ik vandaag van het werk wilde vertrekken en in m'n fiets zat, vond ik m'n fiets toch wat vreemd naar rechts hellen. Ik keek even naar m'n rechter voorband en jawel..... plat.
Ik heb de band van m'n velg gewipt en ben met de plakspullen naar binnen gegaan om de binnenband te plakken.
Het lek liet zich vreemdgenoeg niet snel vinden. Een behulpzame collega vroeg of ik een emmer water moest. Ik bedankte vriendelijk. Ik zocht nog even verder. Een andere collega maakte even later een grapje over m'n eigenwijsheid. Maar helaas, ik deed wat meer lucht in de band en een wit vlekje ontstond ergens op het zwarte rubber: lek gevonden want de witte antilekvloeistof kwam naar buiten.
De reden dat het lek niet goed gedicht is, werd ook snel duidelijk want het lek zat aan de kant van de nippels.
Maar goed, ik heb de band geplakt. Ben met de binnen- en buitenband naar buiten gegaan en ehb de set weer om de voorvelg gelegd. Ik begon met oppompen maar zo rond de 6 bar ineens een luid gesis bij het ventiel. Ik vreesde even het ergste en inderdaad, na verwijderen van de band bleek het lek bij het ventiel te zitten: niet te plakken dus. Maar wel jammer van m'n werk van vrijdag en eerder deze dag: 5 plakkers voor jan doedel op de band gelijmd.
Gelukkig heb ik altijd nog een reserveset banden in m'n fiets liggen dus heb ik die tevoorschijn getoverd en gemonteerd om te monteren om m'n rechter velg. Dit ging gelukkig goed. Geen vreemd nieuw lek. Dus ik kon weer rijden.
De rit duurde echter niet lang. Na ongeveer 1,5 kilometer ineens weer een scheve fiets. Toch wel vreemd als het fietspad naar rechts schuin afloopt maar de fiets naar links helt. Lekke band dus. Ik heb eerst getracht de band op te pompen zodat ik de vloeistof naar het lek kon laten stromen. Maar helaas, het lek was dermate groot dat de lucht er even snel uit stroomde als ik het erin pompte. Ik kon 2 dingen doen: plakken of even doorlopen naar de fietsenmaker in Hattemerbroek. Dat was nog een paar honderd meter verder. Ik heb voor het laatste gekozen om daar een nieuwe binnenband te kopen. Ik had immers geen reserve meer en gezien m'n 'pech' zou ik zowiezo daar een bandje kopen.
Helaas had de fietsenmaker geen banden met frans ventiel meer maar nog wel met hollands ventiel. Dat laatste is nog altijd beter dan niets dus heb ik die gekocht.
Terplekke heb ik de band van de velg getrokken om vervolgens de nieuwe binnenband in de buitenband te drukken. Maar die buitenband was afgeschreven. Ik was finaal door de rijlaag heen en zelfs van het canvas was niet veel meer over op een grote plek. Ik moest dus de andere buitenband (met afgeschreven binnenband) uit m'n fiets halen zodat ik die kon monteren.
Ik heb m'n weg vervolgd toen de fiets weer rijklaar was.
Onderweg ben ik alsnog naar m'n gebruikelijke fietsenmaker gegaan en heb flink ingeslagen:
3 pakjes plakkers
2 tubetjes solutie
4 binnenbanden
1 fles Elite Racer Sealant
1 vulflesje
Thuis ben ik maar aan het plakken geslagen.
De linker binnenband heb ik geplakt. Er zat wat weinig vloeistof in dus heb ik de verse vloeistof uit de afgeschreven rechter binnenband gehaald (afgelopen weekend heb ik die band nog nieuwe vloeistof gegeven) en dat in de linker binnenband gespoten. Om de band mooi in de buitenband te krijgen, heb ik er wat meer lucht in gedaan zodat de binnenband meer vorm zou krijgen. Maar ineens een nieuw wit stipje op de binnenband: lek dus. Dus heb ik ook die geplakt. Maar toen dat eenmaal klaar was, zag ik ook nog een 3e lekje. En ook die heeft een plakker gekregen.
Al met al heb ik vandaag dus 5 lekken onder ogen gekregen. 2 daarvan zijn effectief gedicht. Het meest verse lek was te groot en door de te kleine hoeveelheid vloeistof in de band kon die niet gedicht worden. Dan de andere twee lekken, die uit de rechter band, tja.... aan de nippelkant en een lek bij het ventiel. Beiden lastige lekken om uberhaupt te laten dichten door de vloeistof en ook niet de meest gangbare plekken voor een lek.
Samengevat denk ik dus dat ik hier niet denk dat de vloeistof gefaald heeft.
Tot slot de lekstatistieken:
Lek 1: 2358km;
Ik had het in de planning om, na afgelopen weekend veel geplakt te hebben, naar de fietsenmaker te gaan voor nieuwe plakkers, nieuwe solutie, nieuwe binnenbanden, nieuwe Elite Racer Sealant en eventueel nieuwe buitenbanden. Toen ik vandaag van het werk wilde vertrekken en in m'n fiets zat, vond ik m'n fiets toch wat vreemd naar rechts hellen. Ik keek even naar m'n rechter voorband en jawel..... plat.
Ik heb de band van m'n velg gewipt en ben met de plakspullen naar binnen gegaan om de binnenband te plakken.
Het lek liet zich vreemdgenoeg niet snel vinden. Een behulpzame collega vroeg of ik een emmer water moest. Ik bedankte vriendelijk. Ik zocht nog even verder. Een andere collega maakte even later een grapje over m'n eigenwijsheid. Maar helaas, ik deed wat meer lucht in de band en een wit vlekje ontstond ergens op het zwarte rubber: lek gevonden want de witte antilekvloeistof kwam naar buiten.
De reden dat het lek niet goed gedicht is, werd ook snel duidelijk want het lek zat aan de kant van de nippels.
Maar goed, ik heb de band geplakt. Ben met de binnen- en buitenband naar buiten gegaan en ehb de set weer om de voorvelg gelegd. Ik begon met oppompen maar zo rond de 6 bar ineens een luid gesis bij het ventiel. Ik vreesde even het ergste en inderdaad, na verwijderen van de band bleek het lek bij het ventiel te zitten: niet te plakken dus. Maar wel jammer van m'n werk van vrijdag en eerder deze dag: 5 plakkers voor jan doedel op de band gelijmd.
Gelukkig heb ik altijd nog een reserveset banden in m'n fiets liggen dus heb ik die tevoorschijn getoverd en gemonteerd om te monteren om m'n rechter velg. Dit ging gelukkig goed. Geen vreemd nieuw lek. Dus ik kon weer rijden.
De rit duurde echter niet lang. Na ongeveer 1,5 kilometer ineens weer een scheve fiets. Toch wel vreemd als het fietspad naar rechts schuin afloopt maar de fiets naar links helt. Lekke band dus. Ik heb eerst getracht de band op te pompen zodat ik de vloeistof naar het lek kon laten stromen. Maar helaas, het lek was dermate groot dat de lucht er even snel uit stroomde als ik het erin pompte. Ik kon 2 dingen doen: plakken of even doorlopen naar de fietsenmaker in Hattemerbroek. Dat was nog een paar honderd meter verder. Ik heb voor het laatste gekozen om daar een nieuwe binnenband te kopen. Ik had immers geen reserve meer en gezien m'n 'pech' zou ik zowiezo daar een bandje kopen.
Helaas had de fietsenmaker geen banden met frans ventiel meer maar nog wel met hollands ventiel. Dat laatste is nog altijd beter dan niets dus heb ik die gekocht.
Terplekke heb ik de band van de velg getrokken om vervolgens de nieuwe binnenband in de buitenband te drukken. Maar die buitenband was afgeschreven. Ik was finaal door de rijlaag heen en zelfs van het canvas was niet veel meer over op een grote plek. Ik moest dus de andere buitenband (met afgeschreven binnenband) uit m'n fiets halen zodat ik die kon monteren.
Ik heb m'n weg vervolgd toen de fiets weer rijklaar was.
Onderweg ben ik alsnog naar m'n gebruikelijke fietsenmaker gegaan en heb flink ingeslagen:
3 pakjes plakkers
2 tubetjes solutie
4 binnenbanden
1 fles Elite Racer Sealant
1 vulflesje
Thuis ben ik maar aan het plakken geslagen.
De linker binnenband heb ik geplakt. Er zat wat weinig vloeistof in dus heb ik de verse vloeistof uit de afgeschreven rechter binnenband gehaald (afgelopen weekend heb ik die band nog nieuwe vloeistof gegeven) en dat in de linker binnenband gespoten. Om de band mooi in de buitenband te krijgen, heb ik er wat meer lucht in gedaan zodat de binnenband meer vorm zou krijgen. Maar ineens een nieuw wit stipje op de binnenband: lek dus. Dus heb ik ook die geplakt. Maar toen dat eenmaal klaar was, zag ik ook nog een 3e lekje. En ook die heeft een plakker gekregen.
Al met al heb ik vandaag dus 5 lekken onder ogen gekregen. 2 daarvan zijn effectief gedicht. Het meest verse lek was te groot en door de te kleine hoeveelheid vloeistof in de band kon die niet gedicht worden. Dan de andere twee lekken, die uit de rechter band, tja.... aan de nippelkant en een lek bij het ventiel. Beiden lastige lekken om uberhaupt te laten dichten door de vloeistof en ook niet de meest gangbare plekken voor een lek.
Samengevat denk ik dus dat ik hier niet denk dat de vloeistof gefaald heeft.
Tot slot de lekstatistieken:
Lek 1: 2358km;
- Rechtsvoor; Kojak; gewoon lek
- Rechtsvoor; Kojak; vrij 'groot' stukje metaal.
- Rechtsvoor; Kojak; groot stuk glas
- Achter; Kojak; groot stuk glas maar effectief gedicht door SuperSealant; pas opgemerkt bij verwisselen van de band.
- Rechtsvoor; Kojak; niet duidelijk wat de veroorzaker was, wel veel steentjes/glas aangetroffen.
- Achter; Furious Fred; 1 groter lek, 4 kleinere lekken, alle 5 gedicht door SuperSealant en pas opgemerkt bij verwisselen van de band.
- Rechtsvoor; Kojak; Vermoedelijk velglint
- Rechtsvoor (meen ik); Lek effectief gedicht door de race sealant
- Links- en rechtsvoor; Lek effectief gedicht door de race sealant
- 2 rechtsvoor waarvan 1 gedicht bij 5 bar.
- 4 achter waarvan 1 pas gedicht bij 2 bar.
- Andere 4 lekken (voor en achter) effectief gedicht.
- 2 rechtsvoor waarvan 1 bij een nippel en daarna bij het ventiel; niet te dichten dus
- 3 linksvoor waarvan 2 kleintjes die gedicht leken en een nieuwe grote maar te weinig vloeistof in de band waardoor het lek niet gedicht is.
zondag 9 januari 2011
Lek 15 t/m 20, ja, 6 lekken dus! 13176 km
Gisteren schreef ik er al over. Ik heb dus weer lek gereden. Deze keer een wat lastige voor de statistieken omdat ik gisteren dus wel een bruut zachte achterband had. Aan de andere kant kon ik nog wel fietsen en oppompen ging ook succesvol. Hoe dan ook: ik heb de achterband en de rechter voorband geïnspecteerd en heb gevonden:
2 lekken rechtsvoor waarvan 1 forse en 1 kleintje
4 lekken achter waarvan 1 forse en 3 kleintjes
Nog een leuke ervaring. Diverse mensen zullen inmiddels ook wel weten dat de ene band gemakkelijker van de velg te halen is of juist te leggen dan de andere band. Van de 20" Kojaks had ik al aangegeven dat die vrij gemakkelijk van de velg willen komen. Gisteren werd me even duidelijk HOE gemakkelijk. Ik had m'n ene hand nodig om de Quest te balanceren en moest dus met de andere hand de band van de velg halen. Dat ging zonder problemen. Dit is de eerste keer dat ik een draadband met maar één hand en zonder gereedschap van de velg heb gewipt.
Tot slot de lekstatistieken:
Lek 1: 2358km;
2 lekken rechtsvoor waarvan 1 forse en 1 kleintje
4 lekken achter waarvan 1 forse en 3 kleintjes
Nog een leuke ervaring. Diverse mensen zullen inmiddels ook wel weten dat de ene band gemakkelijker van de velg te halen is of juist te leggen dan de andere band. Van de 20" Kojaks had ik al aangegeven dat die vrij gemakkelijk van de velg willen komen. Gisteren werd me even duidelijk HOE gemakkelijk. Ik had m'n ene hand nodig om de Quest te balanceren en moest dus met de andere hand de band van de velg halen. Dat ging zonder problemen. Dit is de eerste keer dat ik een draadband met maar één hand en zonder gereedschap van de velg heb gewipt.
Tot slot de lekstatistieken:
Lek 1: 2358km;
- Rechtsvoor; Kojak; gewoon lek
- Rechtsvoor; Kojak; vrij 'groot' stukje metaal.
- Rechtsvoor; Kojak; groot stuk glas
- Achter; Kojak; groot stuk glas maar effectief gedicht door SuperSealant; pas opgemerkt bij verwisselen van de band.
- Rechtsvoor; Kojak; niet duidelijk wat de veroorzaker was, wel veel steentjes/glas aangetroffen.
- Achter; Furious Fred; 1 groter lek, 4 kleinere lekken, alle 5 gedicht door SuperSealant en pas opgemerkt bij verwisselen van de band.
- Rechtsvoor; Kojak; Vermoedelijk velglint
- Rechtsvoor (meen ik); Lek effectief gedicht door de race sealant
- Links- en rechtsvoor; Lek effectief gedicht door de race sealant
- 2 rechtsvoor waarvan 1 gedicht bij 5 bar.
- 4 achter waarvan 1 pas gedicht bij 2 bar.
- Andere 4 lekken (voor en achter) effectief gedicht.
zaterdag 8 januari 2011
Lek 15 en 16 en meer
Gisteren had ik het in de planning om wat extra kilometers te fietsen. Na het werk wilde ik een retourtje Apeldoorn fietsen.
Voordat ik vertrok van het werk, heb ik de bandenspanning gecontroleerd. Mijn achterband voelde wel erg zacht aan. Toen ik mijn Halfords hogedrukpomp op het ventiel van het achterwiel had aangesloten en de eerste pompslag had gegeven, gaf de drukmeter een druk van slechts 2 bar aan. Dat kan natuurlijk niet goed zijn.
Na flink wat pompen begon de band net te sissen, vlak voordat ik wilde stoppen met pompen omdat ik inmiddels 5 bar bereikt had (maximum druk van de Furious Fred). Ik heb vervolgens het achterwiel wat rondgedraaid om de antilekvloeistof z'n werk te laten doen. Maar helemaal vanzelf ging dat niet. Toen hij gedicht was, kon ik weer pompen. De druk was gedaald naar 4 bar. Maar bij oppompen naar 5 bar was het geen probleem meer.
De linker voorband (sorry Mick, ik weet dat mijn fiets maar één linker band heeft maar toch blijf ik melden dat het om een voorband gaat.... macht der gewoonte) zat nog netjes op 6 bar, de druk waarop ik hem het voor het laatst gepompt had. De rechter voorband had wel een lagere druk: 5 bar. Bij oppompen naar 6 bar begon ook deze te sissen. Op de plek waar ik wit spul naar buiten zag bubbelen zat ook een fors stuk glas in de band. Die heb ik eruit getrokken en vervolgens het lek naar onderen gedraaid. Ook dit lek werd netjes gedicht.
Vervolgens ben ik op weg gegaan. Eerst ben ik terug gereden naar Hattem om daar het Apeldoorns kanaal op te zoeken. Ik had ook rechtstreeks richting Wapenveld kunnen fietsen maar ik had zo'n gevoel dat m'n conditie niet zo geweldig was en voor de kortste route moet ik eerst een forse bult op. Dat laatste heb ik dus maar niet gedaan.
Langs het Apeldoorns kanaal werd m'n conditie duidelijk. Het wilde maar niet vlotten. Hoewel m'n snelheid toch wel tussen de 27 en 30 km/h lag (niet snel maar ook niet bedroevend laag), voelde het allemaal niet lekker. Bij Wapenveld al begon ik wat te twijfelen wat ik zou doen. Ik ben doorgereden en bij Heerde gestopt om de bandenspanning te controleren. Daar was niets mis mee dus zal het toch m'n conditie zijn die me tegenwerkte. Ik heb daarom bij Heerde besloten om toch maar huiswaarts te keren.
Zojuist heb ik de 2 bewuste banden van de fiets getrokken. Ze liggen nu lekker te drogen en op te warmen hier in huis. Morgen neem ik ze onderhanden om te plakken. Ik ben benieuwd of ik meer dan 2 lekken ga ontdekken.
Inmiddels heb ik trouwens wel de indruk dat de Furious Fred (met of zonder Race Guard van Schwalbe) bedroevend slecht lekbestendig zijn.
Morgen meer informatie over de toestand van de banden en het aantal lekken.
Kilometerstand: 13176 kilometer
[edit]
De banden heb ik alvast geinspecteerd.
De voorband had een paar forse steentjes en stukken glas in zich zitten . De binnenband heeft in ieder geval twéé lekken. De ene is toch wel een stevig lek.
De achterband heeft een wat dunnere lag bij het rijvlak. Daar zullen vast minder lekmakers in blijven steken. Maar die controle moet nog volgen. De binnenband heeft in ieder geval 4 lekken waarvan een echt groot is. Zo groot dat de band niet op druk wil blijven (de vloeistof is inmiddels uit de band verdwenen), het gat laat zoveel lucht ontsnappen dat ik niet snel genoeg kan pompen om de band op druk te houden.
Morgen dus eerst 6 lekken plakken en dan maar eens zien of ik alle lekken gevonden heb.
Maar gezien het aantal lekken heeft de Elite Racer Sealant ook nu weer z'n werk (vrij) goed gedaan. Goed, de 2 bar die m'n achterband had is toch minder aangenaam maar feit is wel dat ik gewoon door kon blijven rijden en de band dus weer op druk kon krijgen toen hij nog gemonteerd zat. En dus ook nog eens zeker 30 kilometer doorfietsen.
Voordat ik vertrok van het werk, heb ik de bandenspanning gecontroleerd. Mijn achterband voelde wel erg zacht aan. Toen ik mijn Halfords hogedrukpomp op het ventiel van het achterwiel had aangesloten en de eerste pompslag had gegeven, gaf de drukmeter een druk van slechts 2 bar aan. Dat kan natuurlijk niet goed zijn.
Na flink wat pompen begon de band net te sissen, vlak voordat ik wilde stoppen met pompen omdat ik inmiddels 5 bar bereikt had (maximum druk van de Furious Fred). Ik heb vervolgens het achterwiel wat rondgedraaid om de antilekvloeistof z'n werk te laten doen. Maar helemaal vanzelf ging dat niet. Toen hij gedicht was, kon ik weer pompen. De druk was gedaald naar 4 bar. Maar bij oppompen naar 5 bar was het geen probleem meer.
De linker voorband (sorry Mick, ik weet dat mijn fiets maar één linker band heeft maar toch blijf ik melden dat het om een voorband gaat.... macht der gewoonte) zat nog netjes op 6 bar, de druk waarop ik hem het voor het laatst gepompt had. De rechter voorband had wel een lagere druk: 5 bar. Bij oppompen naar 6 bar begon ook deze te sissen. Op de plek waar ik wit spul naar buiten zag bubbelen zat ook een fors stuk glas in de band. Die heb ik eruit getrokken en vervolgens het lek naar onderen gedraaid. Ook dit lek werd netjes gedicht.
Vervolgens ben ik op weg gegaan. Eerst ben ik terug gereden naar Hattem om daar het Apeldoorns kanaal op te zoeken. Ik had ook rechtstreeks richting Wapenveld kunnen fietsen maar ik had zo'n gevoel dat m'n conditie niet zo geweldig was en voor de kortste route moet ik eerst een forse bult op. Dat laatste heb ik dus maar niet gedaan.
Langs het Apeldoorns kanaal werd m'n conditie duidelijk. Het wilde maar niet vlotten. Hoewel m'n snelheid toch wel tussen de 27 en 30 km/h lag (niet snel maar ook niet bedroevend laag), voelde het allemaal niet lekker. Bij Wapenveld al begon ik wat te twijfelen wat ik zou doen. Ik ben doorgereden en bij Heerde gestopt om de bandenspanning te controleren. Daar was niets mis mee dus zal het toch m'n conditie zijn die me tegenwerkte. Ik heb daarom bij Heerde besloten om toch maar huiswaarts te keren.
Zojuist heb ik de 2 bewuste banden van de fiets getrokken. Ze liggen nu lekker te drogen en op te warmen hier in huis. Morgen neem ik ze onderhanden om te plakken. Ik ben benieuwd of ik meer dan 2 lekken ga ontdekken.
Inmiddels heb ik trouwens wel de indruk dat de Furious Fred (met of zonder Race Guard van Schwalbe) bedroevend slecht lekbestendig zijn.
Morgen meer informatie over de toestand van de banden en het aantal lekken.
Kilometerstand: 13176 kilometer
[edit]
De banden heb ik alvast geinspecteerd.
De voorband had een paar forse steentjes en stukken glas in zich zitten . De binnenband heeft in ieder geval twéé lekken. De ene is toch wel een stevig lek.
De achterband heeft een wat dunnere lag bij het rijvlak. Daar zullen vast minder lekmakers in blijven steken. Maar die controle moet nog volgen. De binnenband heeft in ieder geval 4 lekken waarvan een echt groot is. Zo groot dat de band niet op druk wil blijven (de vloeistof is inmiddels uit de band verdwenen), het gat laat zoveel lucht ontsnappen dat ik niet snel genoeg kan pompen om de band op druk te houden.
Morgen dus eerst 6 lekken plakken en dan maar eens zien of ik alle lekken gevonden heb.
Maar gezien het aantal lekken heeft de Elite Racer Sealant ook nu weer z'n werk (vrij) goed gedaan. Goed, de 2 bar die m'n achterband had is toch minder aangenaam maar feit is wel dat ik gewoon door kon blijven rijden en de band dus weer op druk kon krijgen toen hij nog gemonteerd zat. En dus ook nog eens zeker 30 kilometer doorfietsen.
vrijdag 31 december 2010
Overzicht van het afgelopen jaar
Quemo is vandaag met een kilometerstand van 13038 in de garage gezet. Dat betekent dat ik dit jaar 6577 kilometer met Quemo gereden heb. Tel daarbij nog een schamele 246 kilometer met m'n Fujin en ik kom uit op een totaalafstand van 6823 kilometer dit jaar. Dat is in totaal bijna 1000 kilometer minder dan vorig jaar. Maar alsnog voldoende om m'n conditie op peil te houden.
Het tellen van lekrijden lijkt een favoriete bezigheid. Alleen is dat niet gemakkelijker geworden met de komst van Joe's Elite Racer Sealant. De lekken komen veelal pas aan het licht als ik de band van de velg haal. Maar het lijkt erop dat ik dit jaar maarliefst 10x lek heb gereden waarvan de meestel netjes door de sealant gedicht zijn.
Wat heb ik zoal nog meer gedaan/meegemaakt? Hieronder een greep uit alle verhalen.
Het tellen van lekrijden lijkt een favoriete bezigheid. Alleen is dat niet gemakkelijker geworden met de komst van Joe's Elite Racer Sealant. De lekken komen veelal pas aan het licht als ik de band van de velg haal. Maar het lijkt erop dat ik dit jaar maarliefst 10x lek heb gereden waarvan de meestel netjes door de sealant gedicht zijn.
Wat heb ik zoal nog meer gedaan/meegemaakt? Hieronder een greep uit alle verhalen.
- Mijn spaakbreuk lijkt verleden tijd met het aanbrengen van de ringetjes achter de kopjes.
- De remellende zal hopelijk opgelost zijn met het aanbrengen van de grotere trommelremmen en Jag Wire kabels
- Het aanbrengen van de magneten in het dekje is een gouden greep. Wat een brok comfort levert dat op bij het plaatsen en wegnemen van het dekje. Daarbij ziet het er ook nog eens netter uit, heb ik minder last van doorlekkend water en zit het dekje netter op de stroomlijn.
- Perfect Moirees, fijne banden maar niet voor mij onder m'n Quest, doe mij maar Kojaks
- Aanrijding met een brommerrijder die linksrijdend achterom keek
- Quemo is 1 jaar geworden
- Quemo heeft de eerste 10.000 kilometer gereden
- Toch een keer Quemo laten staan en gebruik gemaakt van auto en OV in verband met storm
- Voor het eerst een wedstrijd gereden met Quemo
donderdag 30 december 2010
Barts Storm Mask
Vanmorgen ben ik vroeg op pad gegaan voor een boodschap. De gevoelstemperatuur was vrij laag.
In het verleden heb ik al meer dan eens een verkrampte spier onder m'n onderkaak gehad. Dat is niet alleen ongemakkelijk maar ook enorm pijnlijk. Warm houden schijnt goed te helpen tegen kramp. Vandaar dat ik in de winter rijd met een extra kol om m'n hals. Maar ook die heeft niet altijd uitkomst geboden helaas maar voldoen wat dat betreft meestal wel goed.
Waar de kol niet tegen helpt, is snijdende wind op m'n jukbeenderen. De onderkant van m'n gezicht kan ik vrij goed beschermen in de fiets. De wind kan daar bijna niet komen. M'n voorhoofd en ogen kan ik met m'n muts goed warm houden. De onderkant van m'n gezicht in sommige gevallen ook nog door de kol omhoog te slaan. Alleen is het niet prettig als die te hoog komt te zitten. Zodra die over m'n mond heen gaat, krijg je zo'n klef gebeuren voor je mond door uitgeademde vochtige lucht waarbij het vocht dan in de stof van de kol blijft hangen. Maar al zou ik m'n kol wel hoger doen, m'n jukbeenderen blijven onbeschermd. De bril is niet laag genoeg, de rand van het instapgat is net te laag en dus net de ruimte daartussen krijgt fors wat wind op zich.
Omdat ik vanmorgen weer die snijdende kou voelde, ben ik na de geplande boodschap maar even naar een outdoorzaak gegaan om te vragen naar een oplossing. Bij de outdoorzaak werd me gewezen op een soort bivakmuts waarvan de onderkant tot over de neus getrokken maar ook onder de kin en de bovenkant tot over het voorhoofd kan maar ook naar achteren getrokken tot in de nek. Verder werd me een Barts Storm Mask getoond. Deze laatste is dikker, heeft fleece aan de onderkant bij de hals en daarmee dus voor mij een geschiktere kandidaat in verband met kramp. Het ziet er niet uit (nofi) maar het leek me wel effectief en dat is het ook.
Het vochtprobleem heb je er niet mee omdat het materiaal voor de mond van neopreen(achtig) materiaal is maar ook nog eens zo genaaid is dat het enigszins bol staat waardoor het de mond niet raakt. Het materiaal gaat over m'n jeukbeenderen, over m'n neus en ook bijna heel m'n oren verdwijnen eronder.
Ik moet alleen nog kijken of het bevalt in combinatie met in-ear-buds van m'n mobiele telefoon voor luisteren van muziek.
In het verleden heb ik al meer dan eens een verkrampte spier onder m'n onderkaak gehad. Dat is niet alleen ongemakkelijk maar ook enorm pijnlijk. Warm houden schijnt goed te helpen tegen kramp. Vandaar dat ik in de winter rijd met een extra kol om m'n hals. Maar ook die heeft niet altijd uitkomst geboden helaas maar voldoen wat dat betreft meestal wel goed.
Waar de kol niet tegen helpt, is snijdende wind op m'n jukbeenderen. De onderkant van m'n gezicht kan ik vrij goed beschermen in de fiets. De wind kan daar bijna niet komen. M'n voorhoofd en ogen kan ik met m'n muts goed warm houden. De onderkant van m'n gezicht in sommige gevallen ook nog door de kol omhoog te slaan. Alleen is het niet prettig als die te hoog komt te zitten. Zodra die over m'n mond heen gaat, krijg je zo'n klef gebeuren voor je mond door uitgeademde vochtige lucht waarbij het vocht dan in de stof van de kol blijft hangen. Maar al zou ik m'n kol wel hoger doen, m'n jukbeenderen blijven onbeschermd. De bril is niet laag genoeg, de rand van het instapgat is net te laag en dus net de ruimte daartussen krijgt fors wat wind op zich.
Omdat ik vanmorgen weer die snijdende kou voelde, ben ik na de geplande boodschap maar even naar een outdoorzaak gegaan om te vragen naar een oplossing. Bij de outdoorzaak werd me gewezen op een soort bivakmuts waarvan de onderkant tot over de neus getrokken maar ook onder de kin en de bovenkant tot over het voorhoofd kan maar ook naar achteren getrokken tot in de nek. Verder werd me een Barts Storm Mask getoond. Deze laatste is dikker, heeft fleece aan de onderkant bij de hals en daarmee dus voor mij een geschiktere kandidaat in verband met kramp. Het ziet er niet uit (nofi) maar het leek me wel effectief en dat is het ook.
Het vochtprobleem heb je er niet mee omdat het materiaal voor de mond van neopreen(achtig) materiaal is maar ook nog eens zo genaaid is dat het enigszins bol staat waardoor het de mond niet raakt. Het materiaal gaat over m'n jeukbeenderen, over m'n neus en ook bijna heel m'n oren verdwijnen eronder.
Ik moet alleen nog kijken of het bevalt in combinatie met in-ear-buds van m'n mobiele telefoon voor luisteren van muziek.
Oliebollentocht 2010
Beter laat dan nooit, toch nog een oliebollentochtbericht.
Het was de week voorafgaande aan de oliebollentocht toch wel spannend of het feestje voor mij door zou gaan. Het weer, het verkeer, het zag er allemaal niet best uit. Goed, glijdende auto's die botsautootje spelen op de snelweg ziet er spannend uit maar dat is niet de soort spanning waar ik op zit te wachten.
Paulus en ik zouden samen rijden met de auto waarbij Quemo en Quesjer op de Foldy car vervoerd worden. Maar doorhakken van de knoop om te gaan heb ik pas de avond voorafgaande aan de oliebollentocht gedaan. En de beslissing was toch nog met enige twijfel. Achteraf gezien heb ik gelukkig goed gekozen. De heenreis en de terugreis gingen voorspoedig. Geen files, geen slecht weer, zelfs geen langzaamrijdend verkeer vanwege welke reden dan ook. Wel een paar gaten in het asfalt gezien als gevolg van ijzel etc. maar op een paar vingers te tellen.
De ochtend van de tocht heb ik met Paulus bij mij afgesproken om 7 uur. Een uur eerder ben ik opgestaan, heb me aangekleed en gegeten. Vervolgens heb ik de Foldy car uitgeklapt en het rek voor de fietsen erop gemonteerd. Prachtig ding trouwens die Foldycar. Met 6 bouten waarvan 3 met de hand vast te schroeven zijn, zit het ding in een paar minuten in elkaar.
Paulus had een rol wikkelfolie (voor het inpakken van bijvoorbeeld pallets met goederen die in vrachtwagens vervoerd worden) meegenomen om de fietsen in te pakken. Hij had er zichtbaar al ervaring mee want in rap tempo werden beide fietsen met een minimaal aantal wikkelingen netjes ingepakt zodat voetgaten en instapgat volledig afgedicht waren tegen water van bovenaf en ook (veuil) water van onderaf. ('s Avonds, thuis aangekomen, was wel duidelijk hoe goed het gewerkt heeft want de onbedekte delen van de fiets zaten onder de zwarte spetters van water/pekel/vuil, ook aan de onderkant van de fiets)
Niet veel later waren we klaar en zijn we aan de lange rit naar Tilburg vertrokken. Even na 9:30h kwamen we aan, hebben we de fietsen van de kar gehaald, uit het plastic gehaald en zijn naar binnen gegaan om ons in te schrijven.
Na inschrijving, wat drinken, wat handjes schudden e.d. was het wachten op het vertrek. Dat vertrek ging dit jaar, in tegenstelling tot de laatste paar jaar, in één grote club. Dat kon ook weer een stuk beter omdat het aantal velomobielen dit jaar beduidend lager was met nog geen 60 stuks terwijl we ook al met meer dan 100 zijn geweest. Het weer heeft dus toch heel wat mensen ervan weerhouden om naar Tilburg te komen.
Toni (organisator) had een mooie route uitgestippeld maar voor de zekerheid ook 3 stukken voorzien van een alternatief voor als de weg onbegaanbaar was. Helaas hebben we daar toch behoorlijk gebruik van moeten maken waardoor we (naar het schijnt) best mooie stukken hebben moeten missen. Desondanks heb ik alsnog mooie dingen gezien gelukkig.
Het gebied wat me nog wel het meest is bijgebleven is wel het stadje Heusden. Bij binnekomst was het al feest: prachtige maar buitengewoon irritante klinkertjes. Het hele stadje ziet eruit alsof het nog ergens 100 jaar geleden is maar het ziet er allemaal wel goed uit. Bij een fraai pleintje met wat zeer karakteristieke gebouwtjes hebben we wat gegeten en gedronken.
In Heusden was ik trouwens ook erg blij met mijn Furious Fred om m'n achtervelg. Ik heb heel wat velomobielen heen en weer zien glibberen met het achterwiel. Zelf heb ik de achterkant bijna niet voelen glijden. Twee keer wel duidelijk maar verder leek de fiets netjes de kant op te gaan waar ik hem heen stuurde.
De terugweg bestond grotendeels uit de alternatieve route. Dit betekende veel grote wegen waarbij ook flink wat verkeerslichten genomen moesten worden. In sommige landen moet een grote groep fietsers beschouwd worden als één vervoersmiddel. Met andere woorden: gaat de eerste door groen, dan mag de rest er gewoon achteraan, ongeacht de kleur van het verkeerslicht zolang de groep maar gesloten blijft. Helaas geldt dit in Nederland niet. Maar sommige regels kan je natuurlijk ook wat anders toepassen. Menig keer werd rood beschouwd als 'donker oranje' waarbij 2 velomobielen aan weerszijden dwars op de rijbaan bleven staan om de groep te laten passeren. Veelal leek dit door automobilisten goed opgevangen te worden. Vaak toch vrolijke gezichten en fototoestellen die tevoorschijn werden getoverd om al die 'bananen' op de foto te zetten.
Terug aangekomen hebben Paulus en ik eerst de fietsen weer op de aanhanger gezet. Daarna zijn we naar binnen gegaan om soep en oliebollen te eten. Voor de soep waren we nog maar net op tijd. We waren zo ongeveer bijna of helemaal de laatsten. Er stonden al mensen voor de 2e ronde in de rij maar we hebben gelukkig toch nog een kom goed smakende erwtensoep kunnen bemachtigen. Vervolgens nog een kom kippensoep en 2 oliebollen.
Al vrij vlot taaiden de mensen af om huiswaarts te keren. Sommigen weer met de auto, sommigen weer met de fiets (bikkels). Wij zijn met een uurtje of 2 autorijden weer veilig in Zwolle aangekomen.
Ik heb een leuk dagje gehad. Ik doe nu al een paar jaar mee en hoop dat nog vaak te kunnen doen. Alleen rijden vind ik heerlijk maar zo af-en-toe met een enorme club gelijkgezinden rondrijden is ook erg gezellig. Vooral is het ook leuk om al die rare snuiters bij elkaar te zien die niet bang zijn hun kop boven het maaiveld uit te steken (of eigenlijk bijna eronde te houden met die lage bolides). Meer mensen zouden dat eens moeten doen. Al zou het maar zijn met het 'pimpen' van hun auto's. En dan bedoel ik niet de standaard strijkplanken op de kofferbak, de afgezaagde veerpoten en de stukken kippengaas in de voorgril maarmeer het uiterlijk zelf. Kijk voor de gein eens bij de velomobielen. Behalve dat er een redelijk aantal kleuren is, is het uiterlijk vaak ook aangepakt met bestickering e.d. Enorm veel velomobielen zijn echt uniek. Veel velomobilisten zijn dan ook meer te herkennen aan hun fiets dan aan de persoon zelf.
Hoe dan ook, Toni, bedankt voor de gezellige dag.
[EDIT]
Het was de week voorafgaande aan de oliebollentocht toch wel spannend of het feestje voor mij door zou gaan. Het weer, het verkeer, het zag er allemaal niet best uit. Goed, glijdende auto's die botsautootje spelen op de snelweg ziet er spannend uit maar dat is niet de soort spanning waar ik op zit te wachten.
Paulus en ik zouden samen rijden met de auto waarbij Quemo en Quesjer op de Foldy car vervoerd worden. Maar doorhakken van de knoop om te gaan heb ik pas de avond voorafgaande aan de oliebollentocht gedaan. En de beslissing was toch nog met enige twijfel. Achteraf gezien heb ik gelukkig goed gekozen. De heenreis en de terugreis gingen voorspoedig. Geen files, geen slecht weer, zelfs geen langzaamrijdend verkeer vanwege welke reden dan ook. Wel een paar gaten in het asfalt gezien als gevolg van ijzel etc. maar op een paar vingers te tellen.
De ochtend van de tocht heb ik met Paulus bij mij afgesproken om 7 uur. Een uur eerder ben ik opgestaan, heb me aangekleed en gegeten. Vervolgens heb ik de Foldy car uitgeklapt en het rek voor de fietsen erop gemonteerd. Prachtig ding trouwens die Foldycar. Met 6 bouten waarvan 3 met de hand vast te schroeven zijn, zit het ding in een paar minuten in elkaar.
Paulus had een rol wikkelfolie (voor het inpakken van bijvoorbeeld pallets met goederen die in vrachtwagens vervoerd worden) meegenomen om de fietsen in te pakken. Hij had er zichtbaar al ervaring mee want in rap tempo werden beide fietsen met een minimaal aantal wikkelingen netjes ingepakt zodat voetgaten en instapgat volledig afgedicht waren tegen water van bovenaf en ook (veuil) water van onderaf. ('s Avonds, thuis aangekomen, was wel duidelijk hoe goed het gewerkt heeft want de onbedekte delen van de fiets zaten onder de zwarte spetters van water/pekel/vuil, ook aan de onderkant van de fiets)
Niet veel later waren we klaar en zijn we aan de lange rit naar Tilburg vertrokken. Even na 9:30h kwamen we aan, hebben we de fietsen van de kar gehaald, uit het plastic gehaald en zijn naar binnen gegaan om ons in te schrijven.
Na inschrijving, wat drinken, wat handjes schudden e.d. was het wachten op het vertrek. Dat vertrek ging dit jaar, in tegenstelling tot de laatste paar jaar, in één grote club. Dat kon ook weer een stuk beter omdat het aantal velomobielen dit jaar beduidend lager was met nog geen 60 stuks terwijl we ook al met meer dan 100 zijn geweest. Het weer heeft dus toch heel wat mensen ervan weerhouden om naar Tilburg te komen.
Toni (organisator) had een mooie route uitgestippeld maar voor de zekerheid ook 3 stukken voorzien van een alternatief voor als de weg onbegaanbaar was. Helaas hebben we daar toch behoorlijk gebruik van moeten maken waardoor we (naar het schijnt) best mooie stukken hebben moeten missen. Desondanks heb ik alsnog mooie dingen gezien gelukkig.
Het gebied wat me nog wel het meest is bijgebleven is wel het stadje Heusden. Bij binnekomst was het al feest: prachtige maar buitengewoon irritante klinkertjes. Het hele stadje ziet eruit alsof het nog ergens 100 jaar geleden is maar het ziet er allemaal wel goed uit. Bij een fraai pleintje met wat zeer karakteristieke gebouwtjes hebben we wat gegeten en gedronken.
In Heusden was ik trouwens ook erg blij met mijn Furious Fred om m'n achtervelg. Ik heb heel wat velomobielen heen en weer zien glibberen met het achterwiel. Zelf heb ik de achterkant bijna niet voelen glijden. Twee keer wel duidelijk maar verder leek de fiets netjes de kant op te gaan waar ik hem heen stuurde.
De terugweg bestond grotendeels uit de alternatieve route. Dit betekende veel grote wegen waarbij ook flink wat verkeerslichten genomen moesten worden. In sommige landen moet een grote groep fietsers beschouwd worden als één vervoersmiddel. Met andere woorden: gaat de eerste door groen, dan mag de rest er gewoon achteraan, ongeacht de kleur van het verkeerslicht zolang de groep maar gesloten blijft. Helaas geldt dit in Nederland niet. Maar sommige regels kan je natuurlijk ook wat anders toepassen. Menig keer werd rood beschouwd als 'donker oranje' waarbij 2 velomobielen aan weerszijden dwars op de rijbaan bleven staan om de groep te laten passeren. Veelal leek dit door automobilisten goed opgevangen te worden. Vaak toch vrolijke gezichten en fototoestellen die tevoorschijn werden getoverd om al die 'bananen' op de foto te zetten.
Terug aangekomen hebben Paulus en ik eerst de fietsen weer op de aanhanger gezet. Daarna zijn we naar binnen gegaan om soep en oliebollen te eten. Voor de soep waren we nog maar net op tijd. We waren zo ongeveer bijna of helemaal de laatsten. Er stonden al mensen voor de 2e ronde in de rij maar we hebben gelukkig toch nog een kom goed smakende erwtensoep kunnen bemachtigen. Vervolgens nog een kom kippensoep en 2 oliebollen.
Al vrij vlot taaiden de mensen af om huiswaarts te keren. Sommigen weer met de auto, sommigen weer met de fiets (bikkels). Wij zijn met een uurtje of 2 autorijden weer veilig in Zwolle aangekomen.
Ik heb een leuk dagje gehad. Ik doe nu al een paar jaar mee en hoop dat nog vaak te kunnen doen. Alleen rijden vind ik heerlijk maar zo af-en-toe met een enorme club gelijkgezinden rondrijden is ook erg gezellig. Vooral is het ook leuk om al die rare snuiters bij elkaar te zien die niet bang zijn hun kop boven het maaiveld uit te steken (of eigenlijk bijna eronde te houden met die lage bolides). Meer mensen zouden dat eens moeten doen. Al zou het maar zijn met het 'pimpen' van hun auto's. En dan bedoel ik niet de standaard strijkplanken op de kofferbak, de afgezaagde veerpoten en de stukken kippengaas in de voorgril maarmeer het uiterlijk zelf. Kijk voor de gein eens bij de velomobielen. Behalve dat er een redelijk aantal kleuren is, is het uiterlijk vaak ook aangepakt met bestickering e.d. Enorm veel velomobielen zijn echt uniek. Veel velomobilisten zijn dan ook meer te herkennen aan hun fiets dan aan de persoon zelf.
Hoe dan ook, Toni, bedankt voor de gezellige dag.
[EDIT]
Indruk van de gereden route.
Hierin is een brede gele lijn opgenomen. Dit is de gereden route. Daar waar een rode lijn over de gele lijn loopt, hebben we de omleiding genomen. Daar is de groene, geplande route enigszins evenwijdig naast de gereden gele route te zien. Waar alleen een gele lijn zichtbaar is (alleen in het westelijke deel van de route en een stukje in het noordoosten van de route) hebben we de geplande originele rouite gereden.
In het zuiden zijn een gele, rode en groene lijn naast elkaar te zien. Daar zijn we blijkbaar niet alleen van de geplande route maar ook van de omleiding afgeweken.
donderdag 23 december 2010
Onderhoud en lek 13 en 14
M'n fiets kan weer wat onderhoud gebruiken. De ketting moet gesmeerd worden, de fietscomputer doet geen moer en de spaakspanning van m'n voorwielen zou wel eens veel te laag kunnen zijn.
Ik heb in het verleden wel vaker meegemaakt dat de fietscomputer dienst weigert en meestal zijn het dezelfde euvels:
Gebroken spaken heb ik uitgebreide ervaring mee maar met m'n nieuwe wieltje, waarin de probleemspaken voorzien zijn van ringetjes achter de kopjes, leek me dat toch niet de oorzaak. En inderdaad, alle spaken nog heel.
Na bijdraaien van de sensor deed hij het even maar hield er toch snel weer mee op. Vreemd genoeg was de magneet nu niet bijgedraaid en ook de sensor zat netjes zoals hij hoorde. Waar zou de oorzaak dan zitten?
Het vreemde was dat bij bochten naar links de fietscomputer soms zomaar ineens weer ging werken en ook bleef werken. Omgekeerd komt me wel bekend voor, bocht naar rechts en de fietscomputer valt uit tot je weer rechtuit gaat. Dat komt dan door de vervorming van het wiel die weer terugkeert als je rechtuit rijdt.
Maar het leek wel alsof ik de fietscomputer 'aan' en 'uit' kon zetten door strak te sturen. Fors naar rechts en hij ging uit (en bleef uit), ferme bocht naar links en hij ging aan en bleef aan.
Dat zou ik mogelijk alleen kunnen verklaren als het wiel héééél slap gespannen staat en het wiel na de ene bocht naar links helde en na de andere bocht naar rechts. Of dat het geval is geweest, betwijfel ik inmiddels hoewel de spaakspanning toch echt wel hoger mocht. Ik heb alle spaken een complete slag gegeven en heb nu dus weer een mooi stijf wiel (de andere doe ik morgen). Maar het lijkt erop dat ik gewoon draadbreuk had vlak boven de sensor. Dus die heb ik vandaag vernieuwd.
Tijdens het spannen van de spaken had ik de band van de velg gehaald. Direct na verwijderen van de band hoorde ik wat sissen. Blijkbaar had ik een klein lek in m'n linker voorband. Daar had ik nog niets van gemerkt. Weer heeft de Super Race Sealant goed z'n werk gedaan.
Lek 1: 2358km; Rechtsvoor; Kojak; gewoon lek
Lek 2: 3032km; Rechtsvoor; Kojak; vrij 'groot' stukje metaal.
Lek 3: 4922km; Rechtsvoor; Kojak; groot stuk glas
Lek 12: 11219km; Rechtsvoor (meen ik); Lek effectief gedicht door de race sealant
Ik heb in het verleden wel vaker meegemaakt dat de fietscomputer dienst weigert en meestal zijn het dezelfde euvels:
- Bedrading kapot
- Fietscomputersensor verdraaid waardoor de afstand tot de magneet te groot is
- Magneet is verdraaid waardoor de afstand tot de sensor te groot is
- Fietscomputer maakt niet goed contact met het voetje
Gebroken spaken heb ik uitgebreide ervaring mee maar met m'n nieuwe wieltje, waarin de probleemspaken voorzien zijn van ringetjes achter de kopjes, leek me dat toch niet de oorzaak. En inderdaad, alle spaken nog heel.
Na bijdraaien van de sensor deed hij het even maar hield er toch snel weer mee op. Vreemd genoeg was de magneet nu niet bijgedraaid en ook de sensor zat netjes zoals hij hoorde. Waar zou de oorzaak dan zitten?
Het vreemde was dat bij bochten naar links de fietscomputer soms zomaar ineens weer ging werken en ook bleef werken. Omgekeerd komt me wel bekend voor, bocht naar rechts en de fietscomputer valt uit tot je weer rechtuit gaat. Dat komt dan door de vervorming van het wiel die weer terugkeert als je rechtuit rijdt.
Maar het leek wel alsof ik de fietscomputer 'aan' en 'uit' kon zetten door strak te sturen. Fors naar rechts en hij ging uit (en bleef uit), ferme bocht naar links en hij ging aan en bleef aan.
Dat zou ik mogelijk alleen kunnen verklaren als het wiel héééél slap gespannen staat en het wiel na de ene bocht naar links helde en na de andere bocht naar rechts. Of dat het geval is geweest, betwijfel ik inmiddels hoewel de spaakspanning toch echt wel hoger mocht. Ik heb alle spaken een complete slag gegeven en heb nu dus weer een mooi stijf wiel (de andere doe ik morgen). Maar het lijkt erop dat ik gewoon draadbreuk had vlak boven de sensor. Dus die heb ik vandaag vernieuwd.
Tijdens het spannen van de spaken had ik de band van de velg gehaald. Direct na verwijderen van de band hoorde ik wat sissen. Blijkbaar had ik een klein lek in m'n linker voorband. Daar had ik nog niets van gemerkt. Weer heeft de Super Race Sealant goed z'n werk gedaan.
Bij verwijderen van de rechter band hoorde ik niets. Wel heb ik even de buitenband gecontroleerd op ingedrongen steentjes. Op één plek zag ik toch wel een héél groot stuk glas/steen in de buitenband zitten. Ik heb aan de binnenkant van de band gevoeld en ook daar was de indringer goed voelbaar. Bij inspectie van de binnenband zag ik dit:
Dus ook hier heeft de Sealant z'n werk weer goed gedaan. Een mooie prop van het spul zit in de band. Ook na wat forser oppompen van de band gaf het spul geen krimp. Ik heb de band opgeschuurd en vervolgens gereinigd met wasbenzine. Bij die laatste handeling begon het lek weer te sissen. Maar geen probleem want even later zat er een plakker op en de band kan weer netjes in de buitenband.
De lezers van mijn weblog zullen vast op de hoogte zijn van mijn forse aantal lekken. Is het aantal lekken minder geworden na gebruik van de Race Sealant? Nee. Nog altijd heb ik gemiddeld elke 1000 kilometer een keer lek (ongeveer). Enig verschil is wel dat ik nu van de 14 lekken dus géén last heb gehad omdat ik ze pas opgemerkt heb bij het verwisselen/verwijderen van de band. Neem daarbij dat de eerste 2 lekken zónder Sealant was. Dus zijn in ieder geval zijn 9 van de 12 lekken dus effectief gedicht.
Ik denk dat ik hiermee dan toch eindelijk wel kan zeggen dat ik gevonden heb wat ik zoek. De Super Sealant vond ik wat minder geschikt maar de Race Sealant (die ik nu dus gebruik) is z'n geld dik waard wat mij betreft.
Tot slot de lekstatistieken:
Lek 1: 2358km; Rechtsvoor; Kojak; gewoon lek
Lek 2: 3032km; Rechtsvoor; Kojak; vrij 'groot' stukje metaal.
Lek 3: 4922km; Rechtsvoor; Kojak; groot stuk glas
Lek 4: 6341km; Achter; Kojak; groot stuk glas maar effectief gedicht door SuperSealant; pas opgemerkt bij verwisselen van de band.
Lek 5: 6947km; Rechtsvoor; Kojak; niet duidelijk wat de veroorzaker was, wel veel steentjes/glas aangetroffen.Lek 6, 7, 8, 9 en 10: 7859km; Achter; Furious Fred; 1 groter lek, 4 kleinere lekken, alle 5 gedicht door SuperSealant en pas opgemerkt bij verwisselen van de band.
Lek 11: 9570km; Rechtsvoor; Kojak; Vermoedelijk velglintLek 12: 11219km; Rechtsvoor (meen ik); Lek effectief gedicht door de race sealant
Lek 13 en 14: 12830km naar schatting; Links- en rechtsvoor; Lek effectief gedicht door de race sealant
vrijdag 17 december 2010
Dat wordt knutselen
Het wordt hoog tijd dat ik m'n fiets weer eens grondig onder handen ga nemen.
- Mijn fiets laat zich 's morgens niet altijd even gemoedelijk achteruit de garage uitrollen. Ik heb de indruk dat de ketting wel wat vet kan gebruiken. Mijn gok is dat water/vocht toch enige grip heeft op mijn ketting op dit moment. Dat betekent dat bij vorst de ketting dus een stuk stugger wordt
- M'n fietscomputer reageert niet of slecht. Gistermiddag heb ik praktisch de hele terugweg van werk naar huis zonder werkende fietscomputer gereden. In eerste instantie dacht ik dat een weggeklapt wielmagneetje de oorzaak was. Maar nadat ik die rechtgezet had, deed het euvel zich weer voor. De volgende gedachte was dat m'n spaakspanning te laag is waardoor er teveel zijdelingse vervorming in bochten plaatsvindt waardoor het wielmagneetje te ver van de sensor verwijderd zit. Maar ook die vlieger gaat niet op omdat op een gegeven moment het wielmagneetje goed zat en ik niet in een bocht reed terwijl de teller het niet deed. Soms ineens wel bij hobbelig wegdek en soms ook gewoon totaal niet. Vanmorgen bijvoorbeeld heeft de teller het helemaal niet gedaan. Vreemdgenoeg ook de kadanssensor niet. Vanmiddag deed hij het ineens weer wel. Misschien een vochtprobleem? Misschien een draad die beschadigd is geraakt? Maar dat verklaart nog niet waarom ook de kadanssensor het niet deed. De fietscomputer heb ik ook nog een keer opnieuw op z'n voet gedrukt maar ook dat mocht niet helpen
- Een 3-tal LEDjes van m'n dashboardkastje doen niet wat ze moeten doen
dinsdag 7 december 2010
Weersomstandigheden en wegdek
De laatste week variëert de gesteldheid van het wegdek nog al wat betreft neerslag e.d.
Uiteraard hebben we de sneeuw gehad. Man wat ben ik blij dat ik in een warme gestroomlijnde fiets op 3 wielen rijd. Daar waar menig fietser met moeite vooruit glibbert, kan ik vaak toch nog op forse snelheid doorrijden waarbij m'n snelheid toch vaak hoger ligt dan een voor normale fietser vlot tempo. Zo ben ik afgelopen week bijvoorbeeld met 35 tot 40 kilometer per uur door een vers laagje sneeuw gejakkerd op het nieuwe betonfietspad langs de Zuiderzeestraatweg.
Verder heb ik nu ook een paar keer de nieuwe rondweg genomen. Of het mag? Ik heb geen idee. De rijbaan is afgezet met bord C1 (gesloten verklaring). Ook een blokkade op de rechter weghelft geeft duidelijk te kennen dat je daar met de auto niet in mag. Maar hoe zit het met de fiets? De beschrijving bij bord C1 is:
Het leuke van het rijden op die nieuwe weg is dat:
Vanmorgen was het mistig. Dat was toch wel lastig rijden omdat ik weinig oriëntatiepunten had van hoe de weg liep. Lantarenpalen zijn dan welkom. Maar goed, met de koplamp omlaag gericht, bril niet op m'n neus en een snelheid van 30 km/h kon ik fatsoenlijk doorrijden en genoeg zien.
Ik ben benieuwd wanneer de weg echt open gaat. Er gebeurt maar bar weinig momenteel. Maar gesloten of niet, ik zal hem toch nog wel heel wat vaker gebruiken denk ik. Het rijdt in ieder geval een stuk prettiger dan het hobbelige Hattemerbroek.
Zou aan sneeuw, kristalletjes, mist, regen, zon ook nog een keer echt ijzel komen? Dat heb ik dit jaar nog niet echt gehad, of in ieder geval weinig last van gladheid.
Uiteraard hebben we de sneeuw gehad. Man wat ben ik blij dat ik in een warme gestroomlijnde fiets op 3 wielen rijd. Daar waar menig fietser met moeite vooruit glibbert, kan ik vaak toch nog op forse snelheid doorrijden waarbij m'n snelheid toch vaak hoger ligt dan een voor normale fietser vlot tempo. Zo ben ik afgelopen week bijvoorbeeld met 35 tot 40 kilometer per uur door een vers laagje sneeuw gejakkerd op het nieuwe betonfietspad langs de Zuiderzeestraatweg.
Verder heb ik nu ook een paar keer de nieuwe rondweg genomen. Of het mag? Ik heb geen idee. De rijbaan is afgezet met bord C1 (gesloten verklaring). Ook een blokkade op de rechter weghelft geeft duidelijk te kennen dat je daar met de auto niet in mag. Maar hoe zit het met de fiets? De beschrijving bij bord C1 is:
Gesloten in beide richtingen voor voertuigen, ruiters en geleiders van rij- of trekdieren of veeOok een fiets valt onder voertuigen. Alleen is het fietspad niet afgezet, er staat daar geen bord, er ligt geen blokkade (meer) op het fietspad. Daarbij ligt het fietspad aan het begin (bij de rotonde) een fors eind van de rijbaan af waarbij het dus in wezen om een andere weg kan gaan. Hoe dan ook, ik heb het bord nu een paar keer genegeerd.
Het leuke van het rijden op die nieuwe weg is dat:
- Bij sneeuw er vaak niet of misschien door 1 ander voertuig gereden is en je dus door verse sneeuw mag rijden. Het heeft toch wel iets, van die 'maagdelijke' sneeuw. Maar het is wel ploeteren naarmate de laag dikker is uiteraard.
- Het helemaal rustig is en je er niemand tegenkomt.
- Je de hele rijbaan voor jezelf hebt en lekker door kan rijden.
Vanmorgen was het mistig. Dat was toch wel lastig rijden omdat ik weinig oriëntatiepunten had van hoe de weg liep. Lantarenpalen zijn dan welkom. Maar goed, met de koplamp omlaag gericht, bril niet op m'n neus en een snelheid van 30 km/h kon ik fatsoenlijk doorrijden en genoeg zien.
Ik ben benieuwd wanneer de weg echt open gaat. Er gebeurt maar bar weinig momenteel. Maar gesloten of niet, ik zal hem toch nog wel heel wat vaker gebruiken denk ik. Het rijdt in ieder geval een stuk prettiger dan het hobbelige Hattemerbroek.
Zou aan sneeuw, kristalletjes, mist, regen, zon ook nog een keer echt ijzel komen? Dat heb ik dit jaar nog niet echt gehad, of in ieder geval weinig last van gladheid.
Abonneren op:
Posts (Atom)